ΤΑ ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ΡΕΜΠΟ (και ο γάτος Γκαριμπάλντης)

ΤΑ ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ΡΕΜΠΟ (και ο γάτος Γκαριμπάλντι)

Ο γάτος Γκαριμπάλντι με κοιτάζει περίεργα, εφ’ όσον (ευτυχώς) δεν είναι συνηθισμένος στο να με βλέπει να κοιμάμαι με το παντελόνι μισοβγαλμένο κάτω από τον καναπέ και δύο καλαμάκια χοιρινό μαζί με τη σος πάνω μου, αλλά τις τρεις τελευταίες μέρες το έχει δει και το έχει ξαναδεί το έργο. Αγαπάω τον επιλεκτικό οίκτο του Γκαριμπάλντι στα άθλια μεθύσια μου. Θα προσπαθήσει με δύο τρία φιλιά δαγκώματα να με ανανήψει και αφού δει πως ματαιοπονεί, θα αφοσιωθεί στην κατανάλωση του χοιρινού από το πάτωμα και από επάνω μου, μειώνοντας τις δουλειές καθαρισμού που έχω να κάνω μόλις ξυπνήσω. Το μόνο πρόβλημα, στο εικαστικό κυρίως, (γιατί με την ηθική και την υγεία δεν έχω πολλά πάρε δώσε), μέρος της παραπάνω σκηνής, είναι πως δεν είμαι 20 ετών ώστε να διαθέτει την παραμικρή χαριτωμενιά. Ναι, οκέι, αν ήμουν 20 ετών δε θα είχα Γκαριμπάλντι αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Υπάρχει κάτι εντελώς αντιαισθητικό και κόντρα σε όλους τους φαντασιακούς επίκτητους βιντεοκλιπισμούς με τους οποίους σκηνοθετείς τη ζωή σου, όταν γίνεσαι επανειλημμένως λιώμα μετά τα 30 σου. Το οποίο και συνοψίζεται σε μια απλή φράση: Πόσο μαλάκας μπορείς να είσαι, ή πόσο μαλάκα μπορούν να σε αντέξουν ακόμα και οι πιο κοντινοί σου, όταν επανειλημμένως τους φέρνεις σε δύσκολη θέση, θεωρώντας ότι έχεις εξασφαλίσει πασαπόρτι χαριτωμενιάς για τις γουρουνιές σου; Πόσους ανθρώπους θα προσβάλλεις με την αδερφίστικη καυστικότητά του λόγου σου, πριν βρεθεί ένας χριστιανός που δικαίως θα σε κάνει μπλε μαρέ στις φάπες μπας και το βουλώσεις; Πόσα κωλαράκια θα πιάσεις με κεκτημένη αδιακρισία, και σε πόσα στόματα θα χώσεις χωρίς να ζητήσεις άδεια, τη γλώσσα σου, όντας σίγουρος, ότι η εικόνα σου είναι γοητευτική και κανείς δεν της αντιστέκεται; Που αν μπορούσες να δεις την εικόνα σου εκείνη τη στιγμή, με το μάτι σε βλεφαρόπτωση και το στόμα στραβωμένο σαν να σου έρχεται το εγκεφαλικό, θα καταλάβανες πολύ καλά το γιατί κανείς δε βρίσκει ιδιαίτερα συναρπαστική ιδέα το να σε φιλήσει και ακόμα περισσότερο να σε πηδήξει, εφ’ όσον μαθηματικά θα λιποθυμήσεις στα μισά του πηδήματος και θα τον κάνεις να αισθάνεται νεκρόφιλος. Πόσους ανθρώπους θεωρείς ότι έχεις το δικαίωμα να ξυπνήσεις με μεθυσμένο τηλεφώνημα 4 και 5 το πρωί, για να τους φέρεις αντιμέτωπους με μια θολή μίξη κλαψουρίσματος και λεκτικού παραληρήματος εκβιάζοντας την λύπηση τους, και τεστάροντας τα όρια της ανοχής και της αγάπης τους; Υπάρχει όντως κάτι πολύ ρομαντικό ξεφτιλιζέ στο να χτυπάς κουδούνια άγρια χαράματα, ουρλιάζοντας «μη μ’ αφήνεις Ντορή μου θα φαρμακωθώ», επειδή όμως δεν σου έλαχε να λέγεσαι Ρεμπό, ή τουλάχιστον Βερλέν, θα πρέπει να συμβιβαστείς με την πιθανότητα του να σου κρεμάσουν κουδούνια। Ή να γίνει υπέρβαρος ο Γκαριμπάλντι σου, από τα σουβλάκια που σου κλέβει όταν λιποθυμάς, λίγο πριν αποκτήσεις μπυροκοιλιά. Πράγμα που και Ρεμπό να σε λέγανε, ποιητική εικόνα δεν το λες. Γιατί άπαξ και τάζεις την ομορφιά, με το λόγο σου και την τέχνη σου, το λιγότερο που μπορείς να κάνεις, είναι να την υπερασπίζεσαι με την εμφάνιση και τη ζωή σου.

***Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Antivirus

ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΜΠΟΥΓΑΔΑ ΤΟΥ MATRIX

«Το Πείραμα της Φιλαδέλφειας». Τώρα με την τηλεμεταφορά, η γυναίκα της ζωής σου, σε τρία μέρη ταυτόχρονα, για να χαρεί όλη η παρέα.

(αν η αλήθεια είναι εκεί έξω γιατί κάθεται τόση ώρα εξω και δεν μπαίνει μέσα να τελειώνουμε; )

Υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο δεν θα συγχωρήσω ποτέ μου τον Λιακόπουλο (αυτόν με τα βιβλία στην τηλεόραση). Αν ως τώρα οι θεωρίες συνωμοσίας ήταν συνώνυμο στην καλύτερη περίπτωση της pulp διασκέδασης, (βλ «Χ – Files») ή της κλινικής περίπτωσης (αυτή που σου εξασφαλίζει δίκλινο με θέα στο Δρομοκαϊτειο), μετά την επέλαση των Νεφελίμ, των Μπουρίμ, των Μαντρίμ που μας ελέγχουν όπως λένε τα βιβλία που πουλάει ο δάσκαλος, απλώς μεταφέρθηκαν στον πλανήτη Τραγέλαφο. Λίγο η φυσική ροπή του ανθρώπινου εγκεφάλου για υπερβατικές συνδέσεις γεγονότων («τυχαίο; δε νομίζω») και bigger than life μυστηρίων που μπορούν να πασπαλίσουν με στιγμιαίο μεταφυσικό ενδιαφέρον το αδιέξοδο μιας ζωής κλεισμένης σε δυαράκι στην Κυψέλη, λίγο επίσης η φυσική αδυναμία (ξανά του εγκεφάλου) να συγχρονιστεί στην συχνότητα του Αϊνστάιν ώστε να εξηγήσει τη θεωρία της σχετικότητας κα το γιατί το σύμπαν δεν τελειώνει πουθενά, λίγο (πολύ) και η θρησκεία σύμφωνα με την οποία μια χαζή νοικοκυρά πήρε σουπλίν με άρωμα πράσινο μήλο από έναν φίδι που μιλούσε για να απλώσει την μπουγάδα της, κι από τότε αρχίσαμε να πεθαίνουμε, δε θέλει και πολύ.

Tι συμβαίνει όμως, όταν από τη μπουγάδα των πρωτόπλαστων και την επέλαση του εξ’ από δω με σημάδι στην καράφλα και διαφημιστικό συμβόλαιο στην Pizza Hut (ναι χαζή, για τον Γκορμπατσόφ μιλάω), αφ’ ενός η «νόσος» της συνωμοσιολογίας χτυπάει πάλαι ποτέ πραγματικά λαμπρούς εγκέφαλους και αφ’ ετέρου, λάου λάου αποδεικνύεται πραγματικότητα;

Το 2010, η μεγάλη δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι (αυτή που τα είχε με τον Παναγούλη ο οποίος με τη σειρά του μετέχοντας σε άλλη μια θεωρία συνωμοσίας, κατά λάθος εξ’ επίτηδες, απέτυχε να δολοφονήσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο) κι ενώ ήδη είχε ανταλλάξει το αριστερό της παρελθόν με ένα αντιαραβικό παραλήρημα, «αποκάλυψε» την ύπαρξη μιας συνομωσίας ανάμεσα σε μια ελίτ Γάλλων και τους ηγέτες του Αραβικού Κόσμου, η οποία υποτίθεται ότι έγινε στα μέση της δεκαετίας του 70, με σκοπό τον στρατηγικό σχηματισμό μιας δύναμης (Eurabia από το Europe και το Arabia) εναντίον των Η.Π.Α. η οποία θα μετατρέψει την Ευρώπη, σε προέκταση του μουσουλμανικού τόξου. Αυτό όσον αφορά τα λαμπρά μυαλά. Γιατί στο κομμάτι της ιστορικής απόδειξης συνομωσιών, παίζουν μπάλα τα πετρέλαια του Αιγαίου, που μερικά χρόνια πριν ακουγόντουσαν σαν ανέκδοτο κακογραμμένων βιβλίων συνομωσίας και τώρα προκύπτουν σαν δεδομένο.

Κι όλα αυτά, ενώ σιγά σιγά σιμώνει το 2012, που υποτίθεται ότι τελειώνει ο κόσμος αφού σε αυτή την ημερομηνία τελειώνει το ημερολόγιο των Αζτέκων ή των Ίνκας (δεν με ενδιαφέρει) κι εγώ γιατρέ μου πραγματικά αρχίζω να μην αισθάνομαι καλά, αλλά από την άλλη μπορεί και να μη φταίω εγώ, και να είναι που μας ψεκάζουν από τα αεροπλάνα με ψυχοτρόπες ουσίες για να ελέγξουν τη συμπεριφορά μας, θεωρία που δεν μου φαίνεται και τόσο απίθανη, αν κάτσω να δω την Κορομηλά στην τηλεόραση.

Από τους δίσκους που αν τους παίξεις ανάποδα ακούς σατανιστικά μηνύματα, μέχρι την κατασκευή σε εργαστήρια ασθενειών όπως το AIDS για την εξόντωση των αφροαμερικάνων και των ομοφυλόφιλων (εκ των οποίων οι τελευταίοι ελέγχουν τα media και αν είναι και εβραίοι και αδερφές σινάμα ελέγχουν και την παγκόσμια οικονομία).. Από τις μυστικές στοές των Μασόνων, των Μπίλντεμπεργκ, των Ιλουμινάτι, των Skull and Bones, που δεν μου φαίνονται και τόσο μυστικές γιατί αν ήταν μυστικές λογικά δε θα έπρεπε να τις ξέρω στην πρόκληση τσουνάμι και σεισμών από μυστικές δοκιμές όπλων… Από τη δολοφονία του Κένεντι από τον Όλιβερ Στόουν και τον Κέβιν Κόστνερ στην ανάμιξη και τη γνώση των ίδιων των Η.Π.Α. στους Δίδυμους Πύργους και το Περλ Χάρμπορ… Από το ότι η φθορίωση του νερού πρωτοχρησιμοποιήθηκε στα ρώσικα γκούλαγκ με σκοπό την πρόκληση σχιζοφρένειας (κι άλλη γιατρέ μου; Την έχω ήδη πάθει με τόσες θεωρίες συνωμοσίες) στη δολοφονία της Λαίδη Νταϊάνα επειδή ανακάλυψε πως η Βρετανική Βασιλική οικογένεια είναι μεταμορφωμένοι απόγονοι σαυροειδών εξωγήινων που θέλουν να ελέγξουν τη γη (δεν κάνω πλάκα, υπάρχει και αυτή η θεωρία)… Από τη σκηνοθετημένη σε κινηματογραφικό στούντιο πρώτη προσελήνωση στην παγκόσμία συνομωσία του Φαινομένου του Θερμοκηπίου, σύμφωνα με την οποία, έγκριτοι επιστήμονες ψευδώς καταθέτουν ότι αυξάνεται η θερμοκρασία του πλανήτη προκειμένου να ανταλλαχθούν μερτικά εξουσίας και πολιτικής δύναμης μέσω των ΜΚΟ…

Από το ότι αν η γιαγιά μου θα είχε ρουλεμάν θα ήταν πατίνι στο ότι ο κάτοικος του διπλανού μου διαμερίσματος έχει ερωμένη τη Μαρινέλλα, το θέμα είναι ένα. Ότι αν υπάρχει μία και μόνη συνομωσία (και αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείω κάποιες από τις προαναφερθείσες) είναι η εξής: Το συστηματικό μπλέξιμο στην κοινή συνείδηση του φαιδρού με το σοβαρό και της υπαρκτής Νέας Τάξης Πραγμάτων με την θέαση του Έλβις Πρίσλεϊ κουρούπα να ψέλνει σε βουδιστικό ναό, με σκοπό την αναγωγή του σοβαρού σε ασόβαρου και του πολιτικού σε μυθοπλαστικό.

Μεταφέροντας το κέντρο βάρους των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και διαβατηρίων από τον έλεγχο προσωπικών δεδομένων στο χάραγμα του «έξ’ από δω», μια πολιτική υπόθεση αντίστασης και ελέγχου προσωπικών δεδομένων, καθίσταται έρμαιο γραφικών παπάδων και της κυρίας Λουκά, απενεργοποιώντας την ουσιαστική της σημασία. Αυτήν του ελέγχου και της πολιτικά ορθολογιστικής και αγωνιστικής αντίδρασης του ανθρώπου απέναντι σε αυτά που αφορούν τη ζωή του, χάριν της λύσης μιας καφετζούς «που τα βλέπει όλα στο φλιτζάνι» από τη διπλανή γωνία. Το αν τώρα αυτή η καφετζού, τυγχάνει να είναι πρωθυπουργός, βασιλιάς, καναλάρχης, γενικός γκιουλέκας μιας χώρας, αυτό είναι μια άλλη ιστορία αλλά σίγουρα όχι συνωμοσίας. Απλής κοινής λογικής και επιλογής.